Zgodnie ze słowami Rosi Braidotti owady determinuje ich bycie po-między i ciągłe stawanie się. W artykule asamblaż owadzich figuracji analizowany jest na dwóch poziomach: nie-ludzkiej technologii oraz nienaturalnej narracji w opowieściach o metamorfozie. Podążając za badaniami z obszaru archeologii mediów Jussi Parikki, stawanie-się-owadem analizowane jest na transmedialnych przykładach z obszarów literatury (Franz Kafka – Przemiana), filmu (David Cronenberg – Mucha), gier wideo i VR (All in! Games – Metamorphosis) oraz mediów usieciowanych. Eksploracja pozaludzkich perspektyw i defamiliaryzacja w narracjach według Jana Albera prowadzi do transformacji ram kognitywnych. Radykalnie Inne owady okazują się przekraczać antropocentryczny paradygmat i w hybrydycznym połączeniu z człowiekiem i maszynami urzeczywistniają posthumanistyczne założenia.