Scalanie gruntów stanowi instrument prawny służący korekcie struktury własności nieruchomości gruntowych, który występuje w różnych formach w wielu państwach Europy. Własność gruntów z samej istoty jest przesłanką realizacji licznych form aktywności ludzkiej, obejmujących produkcję rolną, gospodarkę leśną, a w niektórych przypadkach także rozwój terenów zabudowanych na obszarach miejskich. Jednak ze względu na kształt działek, ich rozdrobnienie oraz częste występowanie wielości udziałów we współwłasności nierzadko nie może skutecznie realizować swoich funkcji. Autor artykułu koncentruje się zatem na opisaniu i porównaniu wybranych zagranicznych regulacji prawnych dotyczących scalania gruntów oraz na analizie możliwości implementacji inspirujących rozwiązań w systemie prawnym Republiki Słowackiej.

Przedmiotem rozważań zawartych w opracowaniu jest próba oceny sposobu, w jaki implementowano do prawa polskiego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla. Akt ten ustanawia ramy prawne bezpiecznego geologicznego składowania dwutlenku węgla, co ma się przyczynić do walki ze zmianami klimatu. Rozległość i złożoność materii normowanej w dyrektywie powoduje, że analizie poddano przede wszystkim kwestie ustanawiania zabezpieczenia finansowego przez podmiot, który prowadzi działalność polegającą na podziemnym magazynowaniu dwutlenku węgla, oraz wykorzystywania zgromadzonych środków. Analiza ta wykazała, że niektóre rozwiązania przyjęte w polskim prawie krajowym trzeba ocenić zdecydowanie krytycznie.