Kolejny numer – 56 (1/2028) – plastik/plastyczność/plastikowość
pod redakcją gościnną Anny Foltyniak-Pękali i Sławomira Konkola
termin nadsyłania tekstów: 15 marca 2027
Plastik jest materiałem definicyjnym naszej epoki. Jego właściwości — plastyczność, trwałość, zdolność do naśladowania niemal każdego kształtu, toksyczność i nierozkładalność — są zarazem właściwościami współczesnej kultury. Plastik można więc czytać jednocześnie jako substancję historyczną i jako „maszynę teorii”: narzędzie pozwalające myśleć o materialności i medialności kultury, o sztuczności i symulakrach, a także o antropocenie i trwałych śladach, jakie nowoczesność pozostawia w środowisku. Jednym z ważnych punktów odniesienia dla niniejszego numeru jest projekt „plastic humanities” Ranjana Ghosha, rozwijany między innymi w monografii The Plastic Turn (Cornell University Press, 2022). Ghosh proponuje pojęcie material-aesthetic jako sposób myślenia o literaturze i kulturze przez pryzmat plastiku, a zarazem o samym plastiku jako kategorii estetycznej, filozoficznej i medialnej. Tak rozumiana „materialna medialność” pozwala traktować plastik nie tylko jako przedmiot reprezentacji, lecz także jako medium, figurę i zasadę organizującą doświadczenie współczesności.
Pojawienie się polimerów syntetycznych przypada na ten sam moment historyczny, w którym nowoczesność intensywnie przekształca swoje formy kulturowe, medialne i estetyczne. Ghosh śledzi tę zbieżność przede wszystkim w odniesieniu do zachodniego modernizmu literackiego, pokazując, że plastik i nowoczesne sposoby przedstawiania świata nie rozwijają się niezależnie od siebie. Łączy je wspólne zainteresowanie sztucznością, formowaniem, imitacją i przekształceniem. Taka perspektywa pozwala pytać nie tylko o obecność plastiku w tekstach kultury, lecz także o to, w jaki sposób sam plastik staje się jednym z modeli myślenia o nowoczesności.
Perspektywa ta pozostaje jednak silnie zakorzeniona w doświadczeniu zachodniej nowoczesności. Kontekst Europy Środkowo-Wschodniej pozwala ją istotnie skomplikować. W Polsce końca XX wieku tworzywa sztuczne funkcjonowały nie tylko jako materia codzienności, lecz także jako znak nowoczesności i „zachodniego stylu” w warunkach gospodarki niedoboru. Powstawało w ten sposób odwrócone napięcie ideologiczne: tam, gdzie na Zachodzie plastik mógł symbolizować konsumpcyjną obfitość i masowość, tutaj stawał się często jej namiastką, obietnicą i protezą nowoczesności. Ten kontrast otwiera szersze pytanie o to, jak znaczenia plastiku zmieniają się wraz z warunkami społecznymi, ekonomicznymi i geopolitycznymi.
Tytuł numeru celowo uruchamia kilka znaczeń jednocześnie. „Plastik” odsyła do konkretnej substancji syntetycznej i jej materialnej obecności w świecie; „plastyczność” – do zdolności formowania, przekształcania i adaptacji, obecnej między innymi w filozofii podmiotu, neuroplastyczności i refleksji nad cielesnością; „plastikowość” przywołuje natomiast wymiar estetyczny, wizualny i medialny. Tak rozumiana wieloznaczność pozwala myśleć o plastiku nie tylko jako o materiale, lecz także jako o figurze sztuczności, imitacji i zmienności form, a zarazem prowadzić dialog – również krytyczny – z projektem Ghosha, bez konieczności jego powielania.
W ramach refleksji nad plastikiem/plastycznością/plastikowością zapraszamy do nadsyłania tekstów podejmujących między innymi następujące obszary:
Teksty, wraz ze wszystkimi wymaganymi metadanymi, prosimy nadsyłać przez system OJS do dnia 15 marca 2027 zgodnie z procedurą opisaną w zakładkach „O czasopiśmie” i „Dla autorów”.
Zgłoszenie musi zawierać:
WAŻNE: niekompletne zgłoszenia będą automatycznie odrzucane.
SZCZEGÓŁOWE WYMOGI TECHNICZNE ZNAJDUJĄ SIĘ W ZAKŁADCE „DLA AUTORÓW”.