W artykule podjęto próbę postkolonialnej analizy serii powieściowej Alfreda Szklarskiego o Tomku Wilmowskim. Starano się dowieść, że mimo postulowania przez Szklarskiego idei wychowywania młodych czytelników w duchu otwartości na Innego narracja utworów tego pisarza utrwala rasistowskie stereotypy – świat przedstawiony konstruowany jest z perspektywy europejskiej normy, wobec której odmienne kultury jawią się jako dzikie i wymagające ujarzmienia. Analizie poddano także sposób kreowania języka bohaterów nieeuropejskich, których wypowiedzi stylizowane są na gramatycznie uproszczone, co wpisuje się w kolonialne strategie deprecjonowania Innego. Podkreślono, że odpowiedzialna lektura powieści Szklarskiego wymaga krytycznego komentarza. Jednocześnie wskazano, że odpowiednio przeprowadzona analiza utworów może stać się punktem wyjścia refleksji nad historią kolonializmu, rasizmem i reprezentacją inności w polskiej literaturze dziecięcej.