Artykuł zawiera analizę modelu odpowiedzialności odszkodowawczej za legalne działanie administracji na przykładzie odpowiedzialności z tytułu ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania (OOU). Rozważania zmierzają do odpowiedzi na pytanie, czy jej zakres obejmuje tylko zmiany wywołane szczegółowymi postanowieniami uchwały o utworzeniu OOU czy też odpowiedzialność odszkodowawczą uzasadnia samo włączenie nieruchomości w obręb tego obszaru. Aby ustalić charakter i zakres odpowiedzialności za ograniczenia prawa własności w związku z ustanowieniem OOU i poddać krytycznej ocenie orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące tej tematyki, autor omawia specyfikę prawa ochrony środowiska, związki odpowiedzialności w tymże prawie z innymi gałęziami prawa, cel tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania jako instytucji ochrony środowiska, a także formy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Następnie analizuje model odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu ustanowienia OOU oraz wpływ jego utworzenia na prawo własności nieruchomości położonej na tym obszarze.

W artykule podjęto zagadnienie prawnych aspektów funkcjonowania morskich obszarów chronionych (ang. marine protected areas, MPAs) w Rzeczypospolitej Polskiej w świetle Unijnej strategii na rzecz bioróżnorodności 2030: „Przywracanie przyrody do naszego życia”. MPAs tworzone są w wielu państwach i mają m.in. umożliwić świadczenie podstawowych usług ekosystemowych oraz ochronę bioróżnorodności morskiej i zasobów kulturowych. Celem opracowania jest przedstawienie funkcjonowania morskich obszarów chronionych w Polsce ustanowionych w ramach polskich obszarowych form ochrony przyrody, systemu obszarów chronionych Natura 2000 i systemu HELCOM MPAs. Służy temu udzielenie odpowiedzi na dwa pytania: czy w związku z wykonywaniem kompetencji w MPAs przez krajowe organy administracji publicznej może dochodzić do sporów kompetencyjnych pomiędzy nimi, a także czy stworzenie spójnej transeuropejskiej sieci Natura 2000 wymaga współdziałania państw UE oraz państw danego regionu. Aby na nie odpowiedzieć, przeanalizowano przepisy regulujące status prawny MPAs i wybrane orzeczenia sądów administracyjnych, odwołano się również do poglądów doktryny z zakresu prawa administracyjnego, prawa ochrony środowiska i prawa morskiego. Badania potwierdziły, że krzyżowanie się kompetencji krajowych organów administracji właściwych w określonych MPAs może skutkować sporami kompetencyjnymi oraz że w celu stworzenia spójnej transeuropejskiej sieci Natura 2000 niezbędne jest współdziałanie wszystkich państw UE,
a w szczególności państw konkretnego regionu, np. obszaru Morza Bałtyckiego.

Scalanie gruntów stanowi instrument prawny służący korekcie struktury własności nieruchomości gruntowych, który występuje w różnych formach w wielu państwach Europy. Własność gruntów z samej istoty jest przesłanką realizacji licznych form aktywności ludzkiej, obejmujących produkcję rolną, gospodarkę leśną, a w niektórych przypadkach także rozwój terenów zabudowanych na obszarach miejskich. Jednak ze względu na kształt działek, ich rozdrobnienie oraz częste występowanie wielości udziałów we współwłasności nierzadko nie może skutecznie realizować swoich funkcji. Autor artykułu koncentruje się zatem na opisaniu i porównaniu wybranych zagranicznych regulacji prawnych dotyczących scalania gruntów oraz na analizie możliwości implementacji inspirujących rozwiązań w systemie prawnym Republiki Słowackiej.

Przedmiotem rozważań zawartych w opracowaniu jest próba oceny sposobu, w jaki implementowano do prawa polskiego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla. Akt ten ustanawia ramy prawne bezpiecznego geologicznego składowania dwutlenku węgla, co ma się przyczynić do walki ze zmianami klimatu. Rozległość i złożoność materii normowanej w dyrektywie powoduje, że analizie poddano przede wszystkim kwestie ustanawiania zabezpieczenia finansowego przez podmiot, który prowadzi działalność polegającą na podziemnym magazynowaniu dwutlenku węgla, oraz wykorzystywania zgromadzonych środków. Analiza ta wykazała, że niektóre rozwiązania przyjęte w polskim prawie krajowym trzeba ocenić zdecydowanie krytycznie.

Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie regulacji dotyczących reglamentowania podejmowania działalności geologicznej i górniczej w Republice Czeskiej. W pierwszej kolejności omówione zostały prawne podstawy podejmowania działalności w zakresie poszukiwania i wydobywania kopalin w Czechach. Wyjaśniono także co oznacza podejmowanie działalności geologicznej i górniczej. Następnie wskazano jakie decyzje są potrzebne przed podejmowaniem działalności geologicznej i górniczej w Czechach oraz je opisano. Na zakończenie zaprezentowano wnioski z przeprowadzonej analizy oraz postulaty de lege ferenda.

W artykule podjęto próbę zdefiniowania nowego podejścia w prawie umów UE do regulacji umów sprzedaży konsumenckiej w kontekście ochrony środowiska, zrównoważonego rozwoju i gospodarki o obiegu zamkniętym. Jednym z kluczowych działań, które mogą zapewnić zrównoważoną konsumpcję towarów, jest wydłużenie ich żywotności poprzez zachęcanie konsumentów do wyboru naprawy towaru niezgodnego z umową zamiast jego wymiany. Autorka analizuje nowe podejścia do zmiany prawa sprzedaży UE w świetle zrównoważonej konsumpcji towarów. Szczególną uwagę poświęcono analizie przyjazności dla środowiska środków zaradczych w przypadku braku zgodności oraz ich wpływu na gospodarkę o obiegu zamkniętym. Dzięki zapewnieniu polityki efektywności środowiskowej, gospodarki o obiegu zamkniętym i zrównoważonego rozwoju prawo do naprawy towarów niezgodnych z umową odgrywa kluczową rolę w ochronie praw konsumentów. Autorka przyjmuje, że ustawodawca europejski wybrał wprowadzenie środków o charakterze miękkim, mających na celu skłonienie konsumentów do naprawy towarów niezgodnych zamiast ich wymiany.

W artykule przeanalizowano wybrane problemy podatkowe związane z działalnością przedsiębiorstw górniczych w Polsce, zwłaszcza podatkowe aspekty szkód górniczych, a także wątpliwości dotyczące wydatków na realizację idei społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR), dopłat publicznoprawnych oraz podatku od nieruchomości. Celem pracy jest identyfikacja sposobu rozwiązania owych problemów zaaprobowanego w orzecznictwie i praktyce interpretacyjnej wraz z oceną wewnętrznej spójności stanowisk Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i sądów administracyjnych. Autor wykorzystuje metodę dogmatycznoprawną, by poddać analizie przepisy prawa, orzecznictwo sądowe oraz interpretacje indywidualne z lat 2020–2025. Wskazuje, że organy podatkowe często przyjmują restrykcyjne stanowisko, np. w kwestii kwalifikacji wydatków na CSR jako kosztów uzyskania przychodów, podczas gdy sądy skłaniają się ku elastyczniejszemu podejściu. W przypadku szkód górniczych autor potwierdza możliwość uznania kosztów ich naprawy za podatkowe koszty uzyskania przychodów, a w kontekście dopłat wykazuje różnice w kwalifikacji wydatków w zależności od formy wsparcia. Postuluje, aby z uwagi na rosnące znaczenie koncepcji CSR w prowadzeniu działalności gospodarczej opublikować objaśnienia w sprawie podatkowej oceny wydatków związanych z jej wdrażaniem. Podkreśla również rolę spójności wewnętrznej stanowisk organów podatkowych, gdy oceniają one tożsame zagadnienia.