W artykule przeanalizowano sposób przedstawiania przeciwników – ich dehumanizację – podczas wojny w Azji i na Pacyfiku. Pierwsza część opracowania skupia się na zagadnieniu propagandy i wyjaśnia, dlaczego jest ona stosowana w państwach zaangażowanych w konflikty zbrojne: motywuje żołnierzy do walki, a mieszkańców – do wspierania sił zbrojnych. Następnie omówiono wizerunek Japończyków w rozmaitych mediach za oceanem oraz to, jak wyrażali się o nich Amerykanie – typowe były odwołania do barbarzyństwa i do zwierząt, a także ukazywanie Japończyków jako istot homogenicznych. W ostatniej części scharakteryzowano prezentowanie Amerykanów i Brytyjczyków przez propagandę japońską – podkreślała ona ich chciwość i demoniczność.

Niniejszy artykuł skupia się na muzycznym aspekcie aplikacji TikTok. Opisane badanie miało na celu identyfikację elementów utworu muzycznego oraz innych czynników, które mogą wpływać na popularność piosenki opublikowanej na tej platformie. Główną metodą badawczą była analiza treści piosenek, które stały się popularne w serwisie TikTok. Ponadto przeanalizowano istniejące źródła związane z podjętym tematem. Wyniki pokazują, że do „przebicia się” utworu muzycznego na TikToku przyczyniają się takie cechy i elementy, jak: teksty poruszające typowe ludzkie problemy, szybkie tempo oraz prosta i efektowna choreografia wymyślona do danej piosenki. Duże znaczenie dla promocji utworu mają również jego rezonans z popkulturą oraz aktywność influencerów.

Współczesna refleksja nad dziedzictwem kolonializmu pokazuje, że system ten nie tylko ukształtował światowe struktury polityczne i gospodarcze, lecz także wywarł trwały wpływ na sposoby myślenia, narracje i reprezentacje. W artykule przedstawiono powieść Josepha Conrada Jądro ciemności jako fundamentalny tekst pozwalający zrozumieć złożoność kolonialnych relacji władzy oraz mechanizmy dehumanizacji i legitymizacji przemocy. Biorąc pod uwagę zarówno klasyczne, jak i współczesne wypowiedzi w debacie postkolonialnej (m.in. Achebego, Fanona, Saida i Spivak), autorka podejmuje próbę interpretacji powieści jako przestrzeni napięcia między ideologią cywilizacji zachodniej a jej moralnym i symbolicznym upadkiem. Conrad nie tylko obnaża iluzję wyższości cywilizacyjnej, lecz także ukazuje kolonializm jako proces wzajemnego niszczenia – poniżający zarówno kolonizowanych, jak i kolonizatorów. Jądro ciemności pozostaje silnym głosem w debacie na temat przemocy, inności i granic człowieczeństwa.

Koncepcja DeafSpace powstała w odpowiedzi na codzienne doświadczenia i potrzeby komunikacyjne osób g/Głuchych, decydujące o odrębności, różnicach w odczuwaniu dystansów, kontroli wizualnej i komforcie przyswajania informacji. Jest również manifestacją uznania odmiennej percepcji użytkowników języków migowych i ich dużych kompetencji wizualnych. Konstruowana wszędzie tam, gdzie funkcjonują razem g/Głusi oraz słyszący, ułatwia kontakty międzykulturowe w wielojęzycznych grupach, pozwala odejść od stygmatyzacji związanej z niepełnosprawnością i od społeczno-kulturowego modelu postrzegania głuchoty. Badaczka stawia pytanie o rolę przestrzeni w kształtowaniu praktyk językowych, które łączą g/Głuchych i słyszących pochodzących z różnych kręgów kulturowych. Podstawą analizy są badania prowadzone w Muzeum Śląskim oraz wnioski z wizyty studyjnej na Uniwersytecie Gallaudeta w listopadzie 2024 r.

W artykule, opierając się na wybranych przykładach z twórczości filmowej Kazimierza Kutza, Janusza Kidawy, Jana Kidawy-Błońskiego, Lecha Majewskiego i Józefa Kłyka, przedstawiono projekt śląskiej pamięci o historii społeczności, uchwyconej za pomocą narracji wizualnej. Analizując tożsamość śląską, autorka posługuje się kategorią domowizny, rozumianej jako rozszerzone pojęcie domu. Stanowi ona materiał źródłowy i świat wewnętrzny, poprzez który wiedza o rzeczywistości jest przekazywana z perspektywy społeczności, np. śląskiej, oraz jej członków, np. Ślązaków. Autorka wykazuje, że każdy z wymienionych twórców czerpał z tradycji ustnych (śląskiej „godki”) oraz umiejętności werbalno-motorycznych, aby zdefiniować świat, który jednoczy społeczność śląską.

Nowe media, internet, a zwłaszcza media Web 2.0, postrzegane są jako miejsce wymiany informacji, nawiązywania dialogu, otwierania się na Innego; stają się miejscem spotkań (Ryszard Kapuściński). Jeśli jednak przyjrzymy się przestrzeni blogosfery, Facebooka czy Twittera, jawi się ona jako coś zupełnie innego, wręcz przeciwnego. Społeczeństwo sieciowe staje się z jednej strony wspólnotą łączącą wszystkich użytkowników internetu, z drugiej zaś strony obserwujemy w tym społeczeństwie alienację – ludzie stają się coraz bardziej wykluczeni i samotni. W nowych mediach często spotykamy się z zamkniętą przestrzenią dla „naszych” i odrzucającą „innych”. Tego rodzaju media stały się kolebką „demokracji 2.0” i „oburzonej sieci” (Manuel Castells). Demokracja 2.0 rodzi się na naszych oczach, a jej charakter wyznaczają najwięksi gracze internetowi, polityka, ale także ci, którzy pozostają w opozycji – zwykli użytkownicy internetu.

Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie relacji między kobietami a mężczyznami w wioskach nubijskich. W życiu codziennym przestrzeń prywatna, przeznaczona dla kobiet, oraz przestrzeń publiczna, należąca do mężczyzn, są nieustannie kształtowane przez relacje społeczne. Czynnikiem determinującym te relacje jest moralna czystość kobiet. Autorka w swojej analizie odwołuje się do koncepcji przestrzeni ucieleśnionej, którą zaproponowała Setha Low.