Artykuł analizuje organizację wyżywienia w polskich zakładach karnych typu zamkniętego i aresztach śledczych, uwzględniając krajowe ramy prawne oraz praktyczne wyzwania związane z ich realizacją. Podstawą dywagacji są przepisy Kodeksu karnego wykonawczego, odpowiedniego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości oraz aktualnie obowiązujących Zarządzeń Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Omówienie zostaje wzbogacone o badania empiryczne, w postaci indywidualnych wywiadów pogłębionych ze skazanymi. Autorka wskazuje na problemy takie jak ograniczenia budżetowe, monotonia posiłków czy regionalne różnice w przygotowywanych jadłospisach. W toku pracy proponowane są reformy, które potencjalnie mogą wspierać resocjalizację i poprawiać warunki odbywania kary.

Artykuł stanowi przekrojową prezentację rozważań nad możliwymi nowelizacjami obowiązującej ustawy o ochronie zwierząt mającymi na celu długofalową poprawę losu zwierząt w Polsce. W treści artykułu znaleźć można liczne sugestie skierowane do prawodawcy dążące do zapewnienia zwierzętom życia wolnego od bólu oraz cierpienia wywoływanego najczęściej przez rozmaite formy znęcania się nad zwierzętami. Do najbardziej doniosłych propozycji w tym zakresie zaliczyć można idee nadania zwierzętom podmiotowości, czy też skoncentrowanie uwagi organów wymiaru sprawiedliwości na dolegliwości nakładanych kar i środków karnych z jednoczesnym zwróceniem uwagi na efektywność samej egzekucji. Podjęte w artykule rozważania zakończone zostały refleksją nad koniecznością sprawnego wprowadzenia omówionych modyfikacji, przy jednoczesnym zwróceniu uwagi, iż nie powinny one zostać wprowadzone zbyt pochopnie. Podczas prac legislacyjnych nad nowym kształtem ustawy o ochronie zwierząt, szczególnie ważne będzie pochylenie się nad brzmieniem przepisów oraz ich możliwej wykładni, ponieważ to właśnie te aspekty rzutują na jej późniejsze, często krzywdzące dla zwierząt, stosowanie przez sądy.

Artykuł stanowi krytyczną polemikę do propozycji K. Łakomego, postulującego stosowanie metody computatio naturalis przy ustalaniu wieku sprawcy czynu zabronionego pod groźbą kary. Autor wykazuje, że odrzucenie reguł z art. 110 i 112 k.c. na rzecz wnioskowania z analogii iuris jest metodologicznie nieuzasadnione i narusza spójność systemu prawnego. Autor wskazuje, że stosowanie sposobu obliczania wieku wg metody computatio civilis nie byłoby stosowaniem analogii w prawie karnym (wręcz przeciwnie – wg autora polemiki byłoby działaniem zgodnym z wolą ustawodawcy), a już na pewno nie analogii mogącej zostać uznaną za niedopuszczalną w prawie karnym wykładnię na niekorzyść sprawcy. Nie sposób zgodzić się zdaniem autora, że: „recypowanie art. 112 zd. 2 k.c. na obszar prawa karnego materialnego będzie co do zasady prowadzić do rozszerzenia granic odpowiedzialności karnej”, wręcz przeciwnie – będzie ono po prostu prowadzić do ustalenia rzeczywistych granic odpowiedzialności karnej w oparciu o prawidłowo przeprowadzony proces wykładni tekstu prawnego.

The aim of this article is to provide a dogmatic analysis of the crime of diplomatic betrayal as it is defined in Article 129 of the Criminal Code. The author attempts to highlight numerous interpretative difficulties associated with the vague characteristics of this type of prohibited act, such as acting to the detriment of the Republic of Poland, authorization to act on its behalf, or a foreign organization. He gives examples of quasi-states such as Transnistria, Abkhazia, and South Ossetia, in relations with which, under the current interpretation of Article 129 of the Criminal Code, it may become “dead letter.” The study also points out that greater emphasis should be placed on the possibility of damage to the image of the Polish state as a result of diplomatic treason, which, it seems, may have much more negative consequences for the Republic of Poland than other types of damage.

 W niniejszym artykule dokonano analizy wybranych typów czynów zabronionych w celu opisania zakresu znamion terminu ,,osoba nieporadna”. Przedmiot rozważań stanowił przede wszystkim obszar ochrony dóbr prawnych osób nieporadnych na gruncie polskiego prawa. W tym celu w poszczególnych częściach pracy zostały przedstawione najważniejsze przepisy prawa materialnego zapewniające ochronę osób nieporadnych. W poniższym tekście zostały omówione szczegółowo źródła nieporadności, takie jak: wiek, stan fizyczny oraz psychiczny, a także stany faktyczne, w których można mówić o nieporadności. W dalszej części skupiono się na przedstawieniu zakresu prawnokarnej ochrony osób nieporadnych, poprzez analizę dogmatycznoprawną wybranych typów rodzajowych przestępstw ujętych w obecnie obowiązującym kodeksie karnym. Szczególną uwagą objęte zostały czyny zabronione zawarte w rozdziale XXVI kodeksu karnego. Efektem tej analizy jest przedstawienie zakresu prawnokarnej szczególnej ochrony osób nieporadnych gwarantowanych przez polskiego prawodawcę.

Rozważania podjęte w artykule koncentrują się również wokół znamienia przedmiotu czynu zabronionego ,,osoba nieporadna”, z uwzględnieniem czynników powodujących stan nieporadności, które są kluczowe przy definiowaniu wyżej wspomnianego terminu. Omówieniu podlega także zasadność i potrzeba lub jej brak wprowadzenie definicji legalnej terminu ,,osoba nieporadna” oraz konsekwencji wynikających z braku tejże definicji de lege lata, a także skutków jakie mogłyby powstać w wyniku zdefiniowania omawianego terminu.