Serbski leksem „bre” zaliczany jest przeważnie do klasy interiekcji, a w definicjach słownikowych lakonicznie definiowany jako wykrzyknik służący do zwracania uwagi na to, co się komunikuje, często w połączeniu z groźbą. Celem artykułu jest zbadanie użyć tej jednostki językowej przez pryzmat ekwiwalencji przekładowej ustalonej na podstawie dwutekstu: serbskiego oryginału oraz polskiego przekładu. W artykule podjęta zostanie również próba odpowiedzi na pytanie o przydatność dwutekstu w badaniu znaczenia tego typu jednostek.

The aim of this article is to examine the publishing reception of Polish children’s and young adult literature translated and published in Yugoslavia between 1945 and 1990. Through this analysis, it establishes a publishing chronology and estimates the scale and nature of translation production across specific periods and individual Yugoslav republics. Furthermore, the study also identifies which Polish authors and titles were particularly attractive to Yugoslav publishers and how the structure of the local publishing market and the post-World War II model of children’s and young adult literature influenced the selection of Polish books published in Yugoslavia.

U Gradskom dramskom kazalištu „Gavella“ u Zagrebu u Hrvatskoj poslije 2000. godine premijerno su izvedena dva suvremena dramska teksta dvojice poljskih dramatičara: Četvrta sestra Janusza Głowackog u režiji Same M. Streleca 2007. godine i Naš razred Tadeusza Słobodzianeka u režiji Jasmina Novljakovića 2022. godine. Osim kazališne kuće u kojoj su uprizorene, dvije drame povezuje i hrvatski prevoditelj s poljskog jezika Mladen Martić. Uz pregled Martićeva prevoditeljskog udjela u hrvatskom kazalištu, rad se usredotočuje na kazališna uprizorenja dvaju dramskih tekstova u kojima obojica potpisuju i režiju i scenografiju, njihov odnos prema spektaklu – Strelec ga ironizira, a Novljaković od njega odustaje – te na odjek u hrvatskoj kazališnoj javnosti.