Artykuł przedstawia drogę naukową Jolanty Tambor, językoznawczyni związanej z Uniwersytetem Śląskim w Katowicach, ujmując ją poprzez czasowniki określające główne formy Jej aktywności. Zamiast chronologicznego zestawienia funkcji i publikacji zastosowano problemową narrację biograficzną, która eksponuje relacje między badaniami, dydaktyką, działalnością organizacyjną oraz zaangażowaniem społecznym. Omówiono kolejne obszary dorobku naukowego Tambor: badania nad językiem polskiej fantastyki naukowej, nad fonetyką i fonologią, glottodydaktyką polonistyczną, mową Górnoślązaków oraz ich świadomością językową i etniczną, a następnie nad statusem śląszczyzny, a także Jej pracę na rzecz umiędzynarodowienia kształcenia. Szczególną uwagę poświęcono współtworzeniu Szkoły Języka i Kultury Polskiej oraz czasopisma „Postscriptum Polonistyczne”. Z analizy wynika, że zasadniczą cechą działalności Tambor jest sprawczość relacyjna: zdolność łączenia dyscyplin, środowisk i ludzi oraz przekładania refleksji językoznawczej na praktykę edukacyjną, instytucjonalną i publiczną. Jej dorobek ukazuje zarazem przejście od opisu systemu językowego ku uczestnictwu w debatach o społecznym uznaniu języków, wspólnot i tożsamości. Tak skonstruowany biogram przedstawia przebieg Jej kariery jako spójny proces tworzenia wiedzy, instytucji i warunków dialogu między językiem, kulturą oraz społeczeństwem.
Impulsem do napisania artykułu było przekonanie, że historia języka polskiego zajmuje zbyt mało miejsca w nauczaniu języka polskiego jako obcego. Autorka uzasadnia, dlaczego wyjaśnienia historycznojęzykowe są niezbędne w kursach jpjo, sytuując je na trzech wyróżnianych w językoznawstwie poziomach: gramatycznym, semantycznym i pragmatycznym. Objaśnienia gramatyczne służą przede wszystkim motywowaniu wyjątków (np. miejscownik rzeczownika w liczbie mnogiej, odmiana czasowników według tzw. koniugacji polskiej czy nieregularne funkcje afiksów). Na płaszczyźnie semantycznej odwołania do historii pozwalają z kolei tłumaczyć m.in. różnice znaczeniowe w łacińskich zapożyczeniach (np. polskie persona vs angielskie person). Ma to istotną wagę, kiedy buduje się poziom metatekstowy zasobu leksykalnego (np. ewentualnie, faktycznie), ponieważ semantyka tych jednostek oparta na łacińskich rdzeniach bardzo różni się w poszczególnych językach. Odniesienia do historii języka niezbędne są również, kiedy wprowadza się związki frazeologiczne zawierające w swoim składzie historyzmy (np. leje jak z cebra, płacić myto). Historyczne objaśnienia pragmalingwistyczne ułatwiają natomiast m.in. zrozumienie przemian w polskim systemie adresatywnym czy fortunne budowanie codziennych aktów mowy (np. przepraszania). W zakończeniu artykułu pojawiają się praktyczne wskazówki, jak wykorzystywać wiedzę historycznojęzykową w glottodydaktyce.
Artykuł prezentuje analizę dwóch prac Tadeusza Gostyńskiego: Podręcznika do nauki języka polskiego oraz Gramatyki języka polskiego (1939), stanowiących jedne z najwcześniejszych świadectw glottodydaktyki polskiej w Rumunii. Publikacje te, powstałe w okresie intensywnych kontaktów polsko-rumuńskich i dynamicznego rozwoju slawistyki bukareszteńskiej, miały wypełnić lukę w zasobach dydaktycznych dostępnych rumuńskim studentom. Celem niniejszego tekstu jest ukazanie genezy tych materiałów oraz ich miejsca w historii nauczania polszczyzny w Rumunii. Przedstawiono kontekst akademicki i historyczny funkcjonowania lektoratu języka polskiego na Uniwersytecie Bukareszteńskim, a następnie omówiono strukturę, założenia dydaktyczne i ograniczenia opracowań Gostyńskiego. Zastosowano analizę opisową i kontekstualną, uwzględniając warstwę językową, dydaktyczną oraz historyczno-instytucjonalny charakter podręczników. Szczególną uwagę zwrócono na ich minimalizm, zależność od pracy lektora, brak komponentu fonetycznego i kulturowego oraz schematyczną konstrukcję tekstów. Wskazano również na symboliczny wymiar wydania Podręcznika do nauki języka polskiego we wrześniu 1939 roku, interpretując to jako akt kulturowej afirmacji i element wczesnej dyplomacji kulturalnej. Mimo licznych uproszczeń dzieła Gostyńskiego stanowią ważny etap w dziejach polonistyki rumuńskiej i dokumentują realia dydaktyczne końca lat 30. XX wieku.
Autorka niniejszej pracy skupia się wprost na spotkaniu interkulturowym (SI) jako zdarzeniu komunikacyjnym, które, gdy zostanie poddane wielowymiarowej mediacji, może stać się najważniejszym narzędziem kształtującym postawy otwarte w społeczeństwie. W części teoretyczno-omówieniowej artykułu powiązano koncepcje etnografów komunikacji (Dell Hymes, Muriel Saville-Troike) oraz teoretyków zajmujących się podejściem interkulturowym w obszarze nauczania języków obcych (Claire Kramsch, Michael Byram, Geneviève Zarate, CEFR – Companion Volume, Ewa Bandura) i języka polskiego jako obcego (m.in. publikacje interkulturowe Ośrodka Rozwoju Edukacji i Grażyny Zarzyckiej). Kolejna część koncentruje się na ukazaniu SI jako kluczowego narzędzia, dzięki któremu można realizować różnorodne cele pedagogiki międzykulturowej. W dalszych fragmentach autorka przedstawia wynik własnych działań edukacyjnych i badawczych, w rezultacie których pozyskała ponad 80 opisów spotkań interkulturowych. W pracy zaprezentowano przykładową narrację osobistą, będącą opisem jednego SI, a we wnioskach przeprowadzono analizę tego zdarzenia komunikacyjnego, skupiając się na strategiach mediacyjnych zastosowanych przez autorkę opisu SI i jej kompetencjach jako rozmówczyni interkulturowej. Niniejszy tekst sytuuje się głównie w obszarze nauczania języków obcych i jpjo. Istotnym powodem podjęcia przez autorkę poruszonej w artykule tematyki było ukazanie SI jako ważnego narzędzia wspomagającego proces kształcenia przyszłych lektorów jpjo. SI jest kluczowym terminem i elementem pedagogiki interkulturowej (zajmującej się badaniem relacji różnokulturowych) oraz edukacji interkulturowej (wprowadzającej postawy otwartości wobec Innych do praktyk społecznych). Trudno sobie wyobrazić współczesny świat pozbawiony spotkań interkulturowych. Można więc uznać, że podjęty w artykule temat zainteresuje nie tylko glottodydaktyków.
W niniejszym artykule poddano analizie zagadnienie postrzegania trudności w procesie przyswajania języka polskiego przez studentów i absolwentów polonistyki ukraińskiej – Narodowego Uniwersytetu Lwowskiego im. Iwana Franki. Materiałem badań były odpowiedzi 104 respondentów na pytania zamknięte i otwarte w ankiecie przeprowadzonej w 2025 roku. Zastosowano ilościowe i jakościowe techniki metody ankietowej oraz metodę kontrastywną. Przywołano też inne badania socjologiczno-językoznawcze i glottodydaktyczne podejmujące zagadnienie postrzegania przez Ukraińców problemów związanych z uczeniem się języka polskiego jako obcego. Prace te stały się podstawą do skontrastowania ich z materiałem empirycznym uzyskanym w Ukrainie w czasie wojny. Dało to możliwość przedstawienia stałych i zmiennych elementów dotyczących oceny trudności polszczyzny przez osoby ukraińskojęzyczne w perspektywie diachronicznej i w odmiennych sytuacjach społeczno-politycznych. Porównanie zgromadzonych wśród studentów danych z wynikami podobnych badań sprzed ponad 10 lat z jednej strony pokazuje zbliżone ewolucyjne procesy pogłębiania świadomości normatywnej wraz z postępem studiów, ale – z drugiej strony – ujawnia też, iż obecni studenci wyrażają bardziej powierzchowne sądy o języku i są wobec siebie mniej samokrytyczni. Wyniki badań mają wartość poznawczą oraz glottodydaktyczną – mogą służyć nauczycielom jako pomoc w doborze treści, metod nauczania i narzędzi dydaktycznych dostosowanych do potrzeb czasu i zmian pokoleniowych.
W ostatnich latach wielokulturowość i wielojęzyczność stały się udziałem znacznej liczby polskich placówek edukacyjnych. Rozrósł się w związku z tym krąg specjalistów, których działania są, bezpośrednio lub pośrednio, ukierunkowane na pomoc uczniom z doświadczeniem migracji w przełamywaniu bariery komunikacyjnej, kulturowej, w odnajdywaniu miejsca w szkolnej rzeczywistości. Ważne ogniwo łańcucha ekspertów stanowią glottodydaktycy polonistyczni. Prowadzone przez nich badania dyskursu obecnego w przestrzeni szkolnej można przypisać do dwóch nurtów. W pierwszym mieszczą się prace poświęcone (za)obserwowanym trudnościom, jakie uczniowie z doświadczeniem migracji mają z poznawaniem polszczyzny w nowym dla nich kontekście, natomiast do drugiego nurtu można przypisać analizy specyfiki języka edukacyjnego i jego przedmiotowych pododmian. Niniejszy tekst przedstawia przebieg i wyniki rekonesansu badawczego, który sytuuje się w nurcie drugim. Próba, jaką podjęto, miała na celu wstępne ustalenie, czy w polszczyźnie edukacyjnej istnieje podzbiór jednostek leksykalnych wspólnych dla przedmiotowych pododmian języka szkolnej edukacji. Wstępne rezultaty są obiecujące i warto podążać tą drogą.
Niniejszy artykuł omawia podejście glottodydaktyczne oparte na założeniu, że współczesne nauczanie języków nie może ograniczać się jedynie do gramatyki i słownictwa, ale powinno obejmować także kulturę, system wartości i obraz świata. Odwołuje się do koncepcji lingwakultury, zgodnie z którą język i kultura są ze sobą nierozerwalnie związane. Jako materiał do rozważań posłużył reportaż Warszawa rysuje Skopje autorstwa Kingi Nettmann-Multanowskiej. Książka ta przedstawia historię, dziedzictwo i przemiany urbanistyczne Skopje, zwłaszcza w kontekście odbudowy miasta po trzęsieniu ziemi w 1963 roku, ale także niedawnej przebudowy jego centrum w ramach projektu „Skopje 2014”. W tekście zaproponowano wykorzystanie wybranych słów-kluczy ściśle związanych z kulturą macedońską jako jednostek dydaktycznych dla polskich studentów uczących się języka macedońskiego. Nauczanie macedońskiego poprzez literaturę i kulturę daje im bowiem znacznie rozleglejszą perspektywę niż tradycyjne podejście językowe. Takie zajęcia rozwijają kompetencje językowe, poszerzają wiedzę kulturową, kształcą umiejętność krytycznego myślenia oraz zachęcają do czytania. Literatura staje się dzięki temu skutecznym narzędziem jednoczesnego poznawania języka, historii i kultury Macedonii.
Artykuł przedstawia założenia dydaktyczne masowego otwartego kursu online (MOOC) języka polskiego jako obcego na poziomie A1, opracowanego dla włoskojęzycznych odbiorców. Kurs powstał w ramach włoskiego projektu ALM@ („Advanced Learning Multimedia Alliance for Inclusive Academic Innovation”), realizowanego przez sieć 14 instytucji akademickich, do której należy m.in. Uniwersytet „L’Orientale” w Neapolu. W niniejszym tekście omówiono strukturę kursu, obejmującego 12 modułów łączących krótkie lekcje wideo, ćwiczenia interaktywne, dialogi, materiały gramatyczne, leksykalne i kulturowe oraz automatyczną informację zwrotną. Analizie poddano przyjęte rozwiązania metodyczne, oparte na konstruktywizmie, multimodalności, autonomizacji uczących się, języku inkluzywnym i zasadach uniwersalnego projektowania w edukacji. Uwzględniono także specyficzne trudności fonetyczne i morfosyntaktyczne wynikające z różnic między polszczyzną a językiem włoskim. Ponadto wskazano możliwości wykorzystania kursu jako narzędzia wspierającego nauczanie tradycyjne, hybrydowe i samodzielne, podkreślając jego dostępność, elastyczność oraz potencjał popularyzowania polszczyzny we Włoszech. Zwrócono również uwagę na ograniczenia formatu MOOC, zwłaszcza osłabioną interakcję, trudności w rozwijaniu i ocenianiu sprawności produktywnych oraz ryzyko rezygnacji uczestników. Przeprowadzone rozważania potwierdzają potencjał kursów MOOC jako wielowymiarowego uzupełnienia akademickiego nauczania języka polskiego oraz narzędzia jego popularyzacji we Włoszech.
Artykuł należy do nurtu badań glottodydaktyki polonistycznej, a konkretnie dziejów nauczania języka polskiego jako obcego. Został w nim omówiony zbiór tekstów dla Niemców wydawnictwa Langenscheidta z 1932 roku. Autorka zwraca uwagę przede wszystkim na dobór tematyki i pozytywne przedstawienie Polski, konfrontując to z dawnymi opracowaniami. Komentuje też warstwę leksykalno-gramatyczną i wynikające z poziomu językowego ewentualne trudności uczących się JPJO. Powodem zajęcia się tym zagadnieniem jest data ukazania się zbioru i związany z tym sposób pokazania II RP. Teksty zbadano pod kątem ich tematyki oraz zastosowanych środków językowych: leksyki i składni. Analiza tekstów zamieszczonych w zbiorze pokazała bardzo pozytywny obraz Polski, co na tle zbiorów XVIII- i XIX-wiecznych jest wyjątkowe. Problematyka w nich poruszana jest aktualna, mało jest odniesień historycznych. Nie ma wypisów z literatury polskiej. Pod względem językowym zbiór był przeznaczony dla Niemców znających język polski co najmniej na poziomie B1 (według dzisiejszej terminologii).
Neografia jest interesującym polem badań dla lingwisty, gdyż nie tylko prezentuje nowe słownictwo, lecz także ujawnia kulturowy i socjolingwistyczny kontekst jego tworzenia i funkcjonowania. Ze względu na uwikłania kulturowe i osobisty stosunek autorów do prezentowanego materiału część słowników neologizmów należy zaliczyć do kategorii antysłowników. W artykule zostały omówione różne słowniki neologizmów (polsko- i innojęzyczne) pod kątem pełnionych przez nie funkcji (utylitarnej, dokumentacyjnej, poznawczej i metajęzykowej) oraz roli pierwiastka subiektywnego w realizowaniu każdej z nich. To, na ile wiernie słownik oddaje najnowszą leksykę, zależy od wielu czynników, takich jak sposób gromadzenia materiału, zakres materiału, kryteria selekcji z jednej strony oraz nasycenie słownika treściami o charakterze kulturowym czy udział członków społeczeństwa w dostarczaniu i komentowaniu materiału z drugiej strony. Dużo uwagi poświęcono praktykom stosowanym w słownikach społecznościowych (powstających przy udziale zwykłych użytkowników języka), ujawniającym nieznane z tradycyjnej leksykografii spojrzenie na język. Omówiono też najstarszy, XVIII-wieczny słownik neologizmów, który powstał tylko po to, by dowieść bezcelowości ich istnienia. Podjęto próbę interpretacji związku różnych praktyk leksykograficznych z postrzeganiem roli nowej leksyki w języku i życiu społecznym oraz z włączaniem użytkowników w dyskurs metajęzykowy. Problematyka poruszana w artykule mieści się w nurcie badań leksykologicznych i leksykograficznych, a także socjolingwistycznych.
Artykuł proponuje model regionalnej polityki językowej wobec języka wilamowskiego (wymysiöeryś), ujmowanego jako europejski mikrojęzyk o ograniczonej bazie demograficznej i przerwanej transmisji międzypokoleniowej. Punktem wyjścia jest krytyczna ocena przydatności modelu odwracania zmiany językowej w sytuacji bardzo małych wspólnot, w których rodzina nie może już stanowić podstawowego mechanizmu reprodukcji języka. Zamiast tego autor wykorzystuje teorię etnolingwistycznej żywotności i analizę porównawczą wybranych elementów polityk językowych kilku europejskich mikrojęzyków, aby zrekonstruować model oparty na integracji planowania statusu, prestiżu, korpusu i akwizycji. Artykuł dowodzi, że przyszłość wilamowskiego zależy przede wszystkim od jego funkcjonalnego zakotwiczenia w edukacji, kulturze, widzialności publicznej i infrastrukturze instytucjonalnej. Uznanie prawne nie jest tu celem samym w sobie, lecz narzędziem tworzenia trwałych domen użycia języka.
Artykuł przedstawia wyniki badań nad żywotnością etnolingwistyczną na Śląsku. Żywotność etnolingwistyczna została ujęta jako dynamiczny układ wpływających na siebie czynników, które warunkują to, że dana zbiorowość postrzega siebie i jest postrzegana jako odrębna grupa o wspólnej tożsamości i wspólnym języku. Badania zostały przeprowadzone metodą kwestionariuszową w latach 2022–2024 w ramach grantu „Różnorodność językowa w Polsce: języki kolateralne, działania na rzecz języków i konceptualizacja tożsamości zbiorowej”. Oprócz Śląska projekt realizowano na Kaszubach, Podhalu, Mazurach i Podlasiu – w regionach, w których używane są języki kolateralne, a więc takie, które ze względu na bliskość z językiem dominującym często uważane są za jego dialekty. Zaproponowany model żywotności etnolingwistycznej obejmuje 2 cechy obserwowalne: przekaz międzypokoleniowy języka i subiektywną ocenę kompetencji językowych, oraz 11 cech ukrytych: tożsamość zbiorową, relację tożsamości i języka, charakter tożsamości, ideologię własności języka, ideologię kolateralności, praktyki językowe, subordynację/afirmację językową, emocje związane z używaniem języka, niechęć do używania języka w miejscach publicznych, negatywne doświadczenia oraz korzyści wynikające ze znajomości języka. W artykule omówiono wszystkie te elementy, analizując poszczególne cechy żywotności etnolingwistycznej dla Śląska w oparciu o wyniki badań kwestionariuszowych.
Przedstawione studium nawiązuje do opisu Jolanty Tambor morfologii fleksyjnej śląszczyzny w monografii Mowa Górnoślązaków oraz ich świadomość językowa i etniczna. Badanie opiera się na korpusie mówionego języka śląskiego, założonym w latach 2019 i 2020 w ramach współpracy między Instytutem Slawistyki Uniwersytetu w Oldenburgu a zespołem Jolanty Tambor na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Analizowane zjawiska zostały poddane badaniu ilościowemu. Wyniki potwierdzają zasadnicze ustalenia Tambor dotyczące wybranych czterech konkretnych fenomenów. Jednocześnie rezultaty pozwalają na sformułowanie kilku dodatkowych wniosków. Po pierwsze, niektóre ze śląskich cech swoistych mają szerszy zakres występowania, niż dotąd zakładano. Po drugie, wpływ polszczyzny ogólnej na faktycznie używaną śląszczyznę okazuje się większy, niż dotąd przypuszczano. Oznacza to, że język ogólnopolski oddziałuje na śląszczyznę nie tylko w sferze leksyki (np. poprzez wypieranie starszych, specyficznie śląskich germanizmów), lecz także w obrębie tradycyjnie uznawanego za względnie zamknięty podsystemu morfologii fleksyjnej. Z perspektywy socjolingwistycznej dane korpusowe pokazują ponadto, że wpływ polszczyzny ogólnej staje się wyraźnie widoczny już w przypadku zrównoważonej dwukodowości, w porównaniu z osobami deklarującymi częstsze używanie śląszczyzny niż języka ogólnopolskiego.
Komunikat jest głosem w dyskusji na temat mowy Górnoślązaków z dwóch perspektyw: socjolingwistycznych badań nad językiem (jako metodologii badań) i wkładu Katowickiej Szkoły Socjolingwistyki w badania języka mówionego i języka regionalnego. Tekst nie jest w pełnym tego słowa znaczeniu artykułem naukowym; rozważa sytuację śląszczyzny jako odmiany regionalnej w aspekcie środowiskowego poczucia odrębności tej odmiany i świadomości potrzeb jej promowania. Stawiamy tezę, że tradycyjne stanowisko językoznawcze uwzględniające badania struktury języka nie jest wystarczające do oceny sytuacji śląszczyzny i przynależnego jej statusu jako języka sensu stricto, odmiany językowej czy jedynie gwary. Do oceny tego statusu powinno się zastosować perspektywę funkcji tożsamościowo-identyfikacyjnej języka i zaproponowane przez nas kryterium tzw. sentymentalizacji dyskursu.
W niniejszym artykule autorka podejmuje próbę językowego zobrazowania przedstawicielki śląskich potworów i straszków – czarownicy (w śląskim etnolekcie – heksy), która do tej pory nie została precyzyjnie opisana. Zgodnie z metodologią językowego obrazu świata bierze pod uwagę zagadnienia związane ze sposobami określania tej postaci. Na podstawie tradycyjnych tekstów ludowych (podań, bajek magicznych i legend), zebranych we współczesnych zbiorach, a także źródeł literackich i tekstów popularnonaukowych, a nawet publicystyki umieszczanej na platformach internetowych autorka ekscerpuje i poddaje analizie nazwy postaci (czarownica, heksa, rzadko – wiedźma i baba-jaga/jędza). Opisuje też inne fasety: rodzaje oddziaływań czarownicy na otoczenie, takie jak jej wygląd i wiek (jeśli były określone), również funkcjonujące w języku stereotypy nawiązujące do jej nazwy. Na koniec zostały wskazane współczesne modyfikacje stereotypów czarownicy/heksy. Do części analitycznej (analizy językowej – etymologicznej i semantycznej) wprowadza część poświęcona opisowi prototypów kulturowych postaci, a także wątkom historycznym związanym z losami czarownicy na Śląsku. Całość kończą krótkie wnioski dotyczące współczesnej, amalgametycznej treści pojęć czarownica/heksa (wiedźma, baba-jaga, jędza) oraz zredefiniowanego sensu jej stereotypu.
Artykuł przedstawia filmowy obraz Górnego Śląska z perspektywy możliwości jego wykorzystania w edukacji regionalnej oraz glottodydaktyce polonistycznej. Punktem wyjścia rozważań jest ukształtowane przez twórczość Kazimierza Kutza imaginarium śląskie oraz jego wpływ na późniejsze sposoby prezentowania regionu w polskiej kinematografii. Na przykładzie wybranych produkcji – śląskiego tryptyku Kutza, Śmierci jak kromka chleba, Laury, Skarbka i tajemnicy magicznego sreberka oraz Barbórki – omówiono najważniejsze elementy filmowych reprezentacji Górnego Śląska: historia i pamięć, górnictwo i etos pracy, rodzina i wspólnota, tradycje i obrzędy, język, regionalna demonologia, a także stereotypy i autostereotypy. Dobór filmów nie ma charakteru kanonicznego ani chronologicznego – podstawowym kryterium ich doboru jest ich potencjał (glotto)dydaktyczny oraz możliwość wykorzystania tych produkcji w nauczaniu języka polskiego oraz wiedzy o polskiej kulturze. Filmy o tematyce regionalnej zostały tym samym potraktowane jako narzędzie rozwijania kompetencji językowych i kulturowych oraz punkt wyjścia do rozmowy o regionalnym zróżnicowaniu Polski, tożsamości, pamięci i przemianach społeczno-kulturowych.
W niniejszym opracowaniu Profesor Jolanta Tambor zostaje przedstawiona jako wybitna badaczka, nauczycielka akademicka oraz mentorka, która przez ponad 40 lat naukowej i dydaktycznej działalności wyznaczała nowe kierunki rozwoju polonistyki i nauczania języka polskiego jako obcego. Tekst, napisany z okazji przejścia Profesor Tambor na emeryturę, ma charakter wspomnieniowo-refleksyjny i ukazuje Jej istotną rolę nie tylko w polskim środowisku akademickim, lecz także w rozwoju studiów polonistycznych w Korei Południowej.
Artykuł przedstawia znaczenie działalności Profesor Jolanty Tambor dla rozwoju chińskiej polonistyki z perspektywy wieloletniej współpracy akademickiej i osobistego doświadczenia autorki. Tekst koncentruje się na trzech wzajemnie powiązanych wymiarach tej działalności: języku, kulturze i spotkaniu. Omawia rolę Profesor Tambor w kształceniu zagranicznych polonistów, rozwijaniu współpracy między Uniwersytetem Śląskim a Pekińskim Uniwersytetem Języków Obcych oraz we wspieraniu nauczania języka polskiego w Chinach. Szczególną uwagę poświęcono warsztatom metodycznym, wymianie akademickiej, egzaminom certyfikatowym oraz pracy nad dwutomowym podręcznikiem Halo? Tu Polska!. W perspektywie autobiograficznej ukazano również model relacji mistrz–uczeń, w którym wymagania naukowe łączą się z odpowiedzialnością, zaufaniem i troską. Artykuł pokazuje, że działalność Jolanty Tambor wykracza poza instytucjonalne ramy współpracy akademickiej i służy budowaniu trwałych więzi między polskim i chińskim środowiskiem polonistycznym. Tekst ma charakter wspomnieniowy, lecz zarazem dokumentuje etapy instytucjonalizacji kontaktów oraz przemiany chińskiej polonistyki w ostatnich dwóch dekadach, ukazując znaczenie osobistego zaangażowania, relacji międzykulturowych i długofalowej współpracy akademickiej dla umiędzynarodowienia badań nad językiem, literaturą i kulturą polską.