Artykuł analizuje skuteczność środków naprawczych nakładanych w postępowaniach administracyjnych dotyczących naruszeń w sektorze gospodarki odpadami. Zestawia ramy doktrynalne z praktyką egzekwowania prawa, aby ocenić, w jakim stopniu nałożone środki przyczyniają się do naprawy szkód zgodnie z zasadami prawa ochrony środowiska – w szczególności z wymogiem usunięcia szkody u źródła – oraz czy wspierają zapobieganie recydywie. Poprzez zidentyfikowanie punktów zbieżności i rozbieżności między celami normatywnymi a wdrażaniem administracyjnym analiza ocenia funkcje naprawcze, zapobiegawcze i odstraszające tych środków w szerszym kontekście odpowiedzialności administracyjnej. Na tej podstawie artykuł formułuje postulaty de lege ferenda mające na celu poprawę skuteczności regulacyjnej i wzmocnienie wykonalności prawnej. Artykuł umiejscawia środki naprawcze na styku teorii i praktyki, wyjaśnia ich rolę w ochronie środowiska i wskazuje reformy mające na celu zwiększenie ich skuteczności w zakresie terminowej naprawy szkód oraz odstraszania.

Artykuł omawia materialne aspekty przestępstwa nielegalnego gospodarowania odpadami z art. 302 Kodeksu karnego w warunkach Republiki Słowackiej. Analizuje jego podstawowe i kwalifikowane formy, znaczenie winy oraz rozróżnienie między wykroczeniem a przestępstwem ­w zależności od wagi czynu oraz wysokości wyrządzonej szkody lub jej rozmiaru. W tekście omówiono pojęcie szkody i jej rozmiar, wyjaśniając ich treść w kontekście szkód ekologicznych i majątkowych, a także definicję granic szkody małej, większej, znacznej i wielkoskalowej. Artykuł koncentruje się również na prawnej definicji odpadów, gospodarowania odpadami i specyfice poszczególnych rodzajów działalności, a także na możliwości popełnienia tego przestępstwa przez osobę prawną w rozumieniu ustawy o odpowiedzialności karnej osób prawnych. W artykule przedstawiono konkretne przypadki praktyczne i pułapki w określaniu wysokości szkody na podstawie tych przypadków.

Artykuł analizuje wykorzystanie fotopułapek jako innowacyjnego narzędzia służącego wykrywaniu nielegalnych działań skierowanych przeciwko środowisku. Autorka przedstawia ich znaczenie oraz praktyczne zastosowanie, podkreślając, w jaki sposób nowoczesne technologie przyczyniają się do skutecznego uzyskiwania kluczowych dowodów przez organy administracji. Szczególną uwagę poświęca statusowi prawnemu fotopułapek i dopuszczalności wykorzystywania materiału, który one rejestrują, w monitorowaniu administracyjnoprawnych naruszeń w zakresie ochrony środowiska. Celem artykułu jest wykazanie, że fotopułapki w istotny sposób zwiększają efektywność nadzoru nad środowiskiem oraz pomagają w ustalaniu odpowiedzialności w dziedzinie jego ochrony.

Niedźwiedź brunatny (Ursus arctos) jest gatunkiem zwierzęcia chronionym na podstawie ustawy nr 543/2002 Zb. o ochronie przyrody i krajobrazu. Poziom ochrony tego gatunku bezpośrednio wpływa na istnienie odpowiedzialności państwa za szkody wyrządzone przez jego działalność. W niniejszym opracowaniu podejmujemy problematykę regulacji prawnej statusu niedźwiedzia brunatnego, jego aktywności i poziomu ochrony. Nasza analiza opiera się zarówno na przepisach prawa Republiki Słowackiej, jak i na źródłach prawa międzynarodowego oraz europejskiego. Przyczyną wyboru tego tematu są aktualne problemy prawnej i faktycznej ochrony niedźwiedzia brunatnego na terytorium Republiki Słowackiej, które stały się przedmiotem dyskursu nie tylko naukowego, lecz (niestety) także politycznego.

Artykuł koncentruje się na zagadnieniach prawa administracyjnego związanych z możliwością rozpatrywania deliktów administracyjnych w dziedzinie ochrony środowiska z wykorzystaniem podejścia naprawczego. W pierwszej kolejności przeanalizowano wybrane instytucje materialnoprawne i procesowe prawa administracyjnego oraz aspekty teoretyczne wspomnianego podejścia, a także dokonano oceny obowiązującego stanu prawnego. Następnie sformułowano wnioski, na podstawie których oceniono założenia obecnych regulacji prawnych pod kątem efektywniejszego zaangażowania sprawcy deliktu administracyjnego w usuwanie jego negatywnych skutków. W dalszej części artykuł obejmuje również postulaty de lege ferenda.

Zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1275 w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (EPBD Recast 2024) budynki odpowiadają za ok. 40% końcowego zużycia energii oraz za 36% emisji gazów cieplarnianych związanych z energią w Unii Europejskiej. Cyfryzacja sektora energetycznego stanowi jeden z kluczowych kierunków polityki energetycznej UE, gdyż może w istotny sposób przyczynić się do poprawy charakterystyki energetycznej budynków. Narzędzia cyfrowe umożliwią optymalizację gromadzenia danych dotyczących zużycia energii, ich analizy i zarządzania nimi. Inteligentne systemy pomiarowe (smart metering) zapewnią odbiorcom energii precyzyjniejsze dane, co z kolei będzie sprzyjać ograniczaniu zużycia energii oraz wdrażaniu środków poprawy efektywności energetycznej w budynkach. Zagadnienia związane z cyfryzacją zostały wyraźnie uwzględnione w dyrektywie EPBD Recast 2024. Celem niniejszego artykułu jest analiza problemów prawnych oraz opracowanie potencjalnych rozwiązań wspierających cyfryzację w sektorze budynków w Unii Europejskiej przez organy publiczne państw członkowskich w świetle wymogów, jakie wynikają z dyrektywy EPBD Recast 2024.