Zloty czarownic, znane jako sabaty, stanowią konstrukt znaczeniowy obejmujący kompleks wyimaginowanych zachowań o znamionach rytualno-magicznych. Kojarzone z nimi kobiety – rzekome czarownice – miały wyzbywać się wszelkich ograniczeń, którym podporządkowani byli inni śmiertelnicy w swej codziennej egzystencji. Wizja destrukturalizacji świata następującej na „łysych górach” musiała budzić lęk, potęgowany dodatkowo przez poczucie dezorientacji towarzyszące nocy. Niepewność wywoływana przez błądzenie w ciemności, w zestawieniu z brakiem taksonomicznych reguł czarcich biesiad oraz z bezkrytyczną wiarą w tego rodzaju spotkania sprawiły, iż kategoria nocy została na trwale połączona z figurą czarownicy.

W artykule zaprezentowano antropologiczne implikacje kategorii nocy i ciemności, które są obecne w opowiadaniach fantastycznych. Do literatury fantastycznej zalicza się między innymi gatunki takie jak horror, fantasy oraz science fiction. W każdym z nich występują kategorie nocy i ciemności i są ściśle związane z ich antropologicznym interpretowaniem w kulturze i społeczeństwie. Proces symbolizacji tych kategorii jest obecny w kulturze popularnej. Kulturowe konotacje w literaturze fantastycznej zasadzają się z jednej strony na naturalnym dla ludzi strachu przed nocą i ciemnością, z drugiej zaś na narracji zgodnej z kompetencjami kulturowymi i społecznymi odbiorców.

W artykule przedstawiono praktykowane przez wyznawców islamu w krajach Maghrebu wydarzenia znamienne dla ramadanu, dziewiątego miesiąca kalendarza muzułmańskiego, miesiąca postu. Ramadan wprowadza inwersję dnia i nocy. Podjęty temat narzucił rozważania o istocie czasu, a zwłaszcza o specyfice rozumienia czasu, jak również o nocy w islamie. Sposób świętowania ramadanu został ukazany poprzez zachowania mieszkańców Maghrebu w przestrzeni prywatnej i publicznej. Zwrócono uwagę na czas przerwania postu, spożywane pokarmy, świętowanie nie tylko w domu, ale i na ulicy, w kawiarniach, a także mocne przeżywanie religijne.

Celem niniejszego artykułu jest zrelacjonowanie postaw społecznych przyjmowanych przez przedstawicieli ruchu antyszczepionkowego w odpowiedzi na zagrożenie spowodowane pandemią wirusa SARS-CoV-2. Dzięki krytycznej analizie dyskursu, zastosowanej do tekstów reprodukujących się w przestrzeni wirtualnej, wskazane zostały charakterystyczne cechy narracji antyszczepionkowców, które ukształtowały się w odpowiedzi na informacje o konieczności opracowania i dostarczenia szczepionki przeciwko koronawirusowi. Analizie zostały poddane przede wszystkim teksty zamieszczone w alternatywnym portalu informacyjnym „Wolne media”, gdzie autorka dotarła do najpopularniejszych teorii o charakterze spiskowym, bezpośrednio odwołujących się do światopoglądu przeciwników szczepionek.

Prowadzona do tej pory analiza ubioru dawnej Sądecczyzny pomijała jego wariantowość. Powielana zarówno przez badaczy jak i lokalnych regionalistów idea jednego wariantu stroju została skutecznie utrwalona w świadomości grupy identyfikowanej jako Lachy Sądeckie, a hermetycznie zamknięty obszar, całkowicie odporny na transformację stał się wyłącznym obszarem jego występowania. Proces użytkowania tradycyjnych strojów lachowskich jest istotnym elementem dyskursu społecznego, a jego analiza pobudza do kolejnych rozważań: czy nowa kreacja/rekompozycja to kontynuacja zjawisk folkloru, folkloryzmu, czy zupełnie inne zjawisko w kontekście autofolkloryzacji.

Celem artkułu jest wskazanie najważniejszych kwestii, jakie powinny zostać podjęte w ramach współczesnej edukacji medialnej. Punktem wyjścia dla tych uwag są rozpoznania amerykańskiego medioznawcy i teoretyka komunikacji, Paula Levinsona dotyczące zjawiska nowych nowych mediów oraz zaistniałych dzięki nim przesunięć komunikacyjnych, implikujących istotne zmiany we wszystkich obszarach aktywności ludzkiej.   Autor artykułu zwraca uwagę na rolę doświadczenia nabywanego w trakcie owych nowych działań, w czasie zanurzenia w sieciowym świecie oraz na szczególne miejsce przypadające w tym procesie ludziom młodym, których sposób widzenia świata staje się poprzez Internet i w Internecie dominujący. Przywołuje rozpoznania  badaczy, kim jest użytkownik nowych nowych mediów, czym charakteryzuje się Człowiek 2.0, na czym polega Demokracja 2.0. Za najistotniejsze zadanie współczesnej edukacji – za Tadeuszem Miczką – uważa edukację „ku mediom”, której celem byłoby kształtowanie optymalnych (właściwych) zachowań komunikacyjnych, związanych z odpowiedzialnym użytkowaniem nowych nowych mediów.